တကယ္ေျပာတာ တစ္ခါတစ္ေလမ်ား သြားရင္းလာရင္း စဥ္းစားမိတယ္ ။ ေျပးရင္းလႊားရင္း
စဥ္းရင္းစားရင္း သြားလာမိျပန္တယ္ ။ အိမ္ကျပန္ထြက္လာေတာ့ သူငယ္ခ်င္း ကြန္ျပဴတာ
ထဲကေန ကိုယ့္အမ္ပီသရီးေလးထဲ 0110010.. တစ္ဂက္စာ သီခ်င္းေတြ ေတာင္ပံုရာပံုနဲ႔
တကြ ဖိုဒါမ်ားကို မွိန္ေစေပ်ာက္ေစေသာ ဗိုင္းရပ္စ္ မ်ားပါမက်န္ ကူးယူခဲ့ေပမယ့္ ။ ေလယာဥ္
ေပၚလည္းက်ေရာကိုယ့္မွာ5.12 မီဂါဗိုက္ေလာက္ထဲမွာပဲ တစ္လည္လည္ ။ အတက္အဆင္းမွာ
နားအူရတာနဲ႔ ။ ခ်ဳိခ်ဳိခါးခါး ေကာ္ဖီၾကမ္းကို ေ၀ပံုက် ေမာ့ေသာက္ရတာနဲ႔။ပါးစပ္ခ်ဥ္လာေတာ့
ကြမ္းယာထုတ္စားရတာနဲ႔ ။စရိုက္ေတြကေတာ့ မေျပာင္းဘူး ။ ဒါဒါ ပဲ ။ သန္စြမ္းတဲ့လူဆိုတာ ေခြး၀ဲစား ျဖစ္ရင္ေတာင္ လမ္းမေပၚတက္ၿပီး ေမာ္ေတာ္ပီကယ္လိုလုိ ဘာလိုလို မထီမဲ့ျမင္
္္လုပ္ေနဦးမွာပဲ ။ ၾကည့္ရတာ ေလယာဥ္က ငယ္ငယ္တုန္းကေလာက္ ေျပးလမ္းေပၚ ေသြးရူး ေသြးတမ္း မႏိုင္ေတာ့သလိုပဲ ။ ေတာ္ရံုတန္ရံုေလာက္ အရွိန္ရတာနဲ႔ ေလကိုသူကုတ္တြယ္ထား
ႏိုင္ၿပီ ။ တစ္ေပမွတစ္ေပ ။ ၿပီးေတာ့ တစ္မိုင္မွတစ္မိုင္ ။ မိုင္တစ္ရာမွမိုင္တစ္ရာ ဘာမွမရွိတာနဲ႔
မျမင္ရတာနဲ႔ ေလယာဥ္က ကုတ္တြယ္ထားႏိုင္သားပဲ ။ ခါးပတ္မ်ား ေသခ်ာစြာတပ္ဆင္ထားပါ ။
ထိုင္ခံုေအာက္တြင္ အသက္ကယ္အကၤ်ီရွိ (ႏိုင္)ပါသည္ ။ ထိုင္ခံုဟာ ေရေပၚတြင္ ေပၚႏိုင္ေအာင္
အထူးစီမံထားပါသျဖင့္ ။ ရယ္စရာေကာင္းတာ စဥ္းစားမိတယ္ ။ ကေလးဘ၀တုန္းက ဒီလိုခရီး
သြားရင္ ေတာင္ေတြနဲ႔ ေလယာဥ္ ၀င္ေျပးတိုက္မွာ ေၾကာက္လန္႔တယ္ ။ တိမ္ေတြ နဲ႔ ေတာင္က
ေရာေထြးခ်င္ေရာေထြးေနမွာ ။ ကြမ္းသီး ၊ ကြမ္းရြက္ ၊ ထံုး နဲ႔ ေဆး တို႔ ေရာေထြးေနသလို ။
ေရာရံုနဲ႔ေတာ့ ေထြးလို႔မရေသးဘူးေနာ္ ။ အဲဒီမွာ အေၾကာင္းတရား ဆိုတာ ရွိေသးတယ္ ။
စိတ္ကူးနဲ႔ဆိုရင္ ေပ ၂၀၀၀၀ ေလာက္ျမင့္တဲ့ ေတာင္ခၽြန္ခၽြန္ေတြၾကားထဲ ေလယာဥ္ကေကြ႔ပတ္
ေနသလိုလို ။ အေရးေပၚသံုး မီးပြင့္ကေလးမ်ားလည္း ပါရွိပါတယ္ ။ ေလယာဥ္အမူထမ္းမ်ားက
လိုအပ္သည္မ်ားကို ကူညီေပးပါမယ္ ။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ။ အေမွာင္က်ေနတဲ့ မွန္၀ါး၀ါးကေန
ကိုယ့္ျမိဳ႕ေလးကိုယ္ တြန္းထိုးၾကည့္တယ္ ။ ၿပီးေတာ့ ျပားကပ္ေနတဲ့ အိမ္ကေလးေတြကို အေပၚ
စီး ေဇာက္ထိုးၾကည့္တယ္ ။ ေျပာၿပီးသားပဲ …အၿမဲတမ္း ဒါဒါ ပါပဲလို႔ဆို ။ ဘာကိုလြမ္းတာပါ
လိမ့္ ။ ရင္ထဲမွာ လႈိက္ခနဲ ဟာခနဲ ။ ဟင္ခနဲ ဟိုခနဲ ။ မနက္ေစာေစာစီးစီး ငါးနာရီခြဲေလာက္
အိပ္ေရးအပ်က္ခံၿပီး လိုက္ပါပို႔ေဆာင္ႏုတ္ဆက္ၿပီး လစ္ေတာ့…လစ္ေတာ့ ဆိုၿပီး အိုေက…..
အိုေက ဆိုၿပီး အခုေတာ့ ကိုယ့္အိမ္ကိုယ္ျပန္ေရာက္ၿပီး တစ္ေရးတစ္ေမာေလာက္ ျပန္ဆြဲဖို႔
ေခါင္းခ်ၿပီး …. ဒီလိုဆိုေတာ့လည္း ေလယာဥ္က အခ်ိန္မွန္သားပဲ ။ သယ္ယူသြားတတ္သားပဲ။
မနက္ ၆ နာရီ က်ေတာ့ ေပးထားတဲ့ alarm က စာသားနဲ႔တကြ ေပၚလာတယ္ ။ the last
day in myeik ။ တဆင့္ၿပီးတဆင့္ စီကာရီကာပဲ ။ ညကလည္းေတာ္ေတာ္နဲ႔အိပ္မေပ်ာ္ႏိုင္ ။
အိပ္ရာထဲ ၊ အေမွာင္ထဲ ေတာင္စမ္းေျမာက္စမ္း ဖုန္းဖြင့္ၿပီး ေျမြဂိမ္းကစားေနလိုက္တယ္ ။
အၿမဲတမ္း ဆာေလာင္ ၊ အၿမဲတမ္းေကြ႔ပတ္ေနတဲ့ ေျမြ ။ လူ႔ဘ၀လိုပဲ ။ ေရွ႕တိုးရမယ္ ။ ျပဳန္းတီး
ရမယ္။ ထိန္းမႏိုင္သိမ္းမရ ကိုယ့္အျမီးကိုယ္ အစာလိုသေဘာထားလာတဲ့ new game အထိ။
တစ္အိမ္လံုး ျငိမ္သက္ေနၿပီ ။ နံေဘးဘက္မွာ အစ္ကိုလတ္ လင္မယားအခန္း ။ တစ္ခန္းတည္း
အျခား ကုတင္တစ္လံုးေပၚမွာ အစ္ကိုလူပ်ဳိၾကီး ။ ဆန္႔က်င္ဘက္ အၿပိဳင္အခန္းမွာ အေဖ၊အေမ
နဲ႔အစ္မ ။ တစ္အိမ္သားလံုးအိပ္ေမာက်ေနၿပီ ။ အိပ္ေမာက်ျခင္းမွာ လူ႔ဘ၀ကို စုပ္ယူဆြဲယမ္းပစ္
ေနၿပီ ။ မနက္လင္းေတာ့ အားလံုးကို ဖ်တ္ခနဲပဲ ေတြ႔လိုက္တယ္ ။ အေမ့ကို သမံတလင္းေပၚ
ဦးခ် ကန္ေတာ့လိုက္တယ္ ။ ရက္သတၱႏွစ္ပတ္လံုးလံုး စိတ္အမိႈက္ေတြ ။ ေသရင္ယူသြားလို႔
မရတဲ့ ေျခရာလက္ရာေတြ ..။
ကိုေန၀ိုင္၀ိုင္ေရ…ခင္ဗ်ားကို စာမ်က္ႏွာေပၚမွာ အေတြ႔ရနည္းသြားသလိုပဲေနာ္။ဟိုအရင္ကတည္းက ခင္ဗ်ားရဲ႕
ကဗ်ာေတြကို ကၽြန္ေတာ္ အရသာေတြ႔ခဲ့တယ္။ဥပမာ-တနလၤာသား(ရယ္စရာမွာလို႔ ထင္တာပဲ)အခု ဘေလာ့ဂ္မွာ
ခင္ဗ်ားအေရးအသားေတြ အားပါးတရျပန္ေတြ႔ရလို႔ ၀မ္းသာအားရျဖစ္မိတယ္။
ျပြတ္သိပ္ေနလို႔လားမသိ၊ အာရံုက စူးစိုက္ရ ခက္ေနတယ္။
သူငယ္ခ်င္း ေန၀ုိင္၀ုိင္
ခင္ဗ်ားကဗ်ာေလး မဂၢဇင္းမွာ ေတြ႔တယ္ဗ်ာ။ ၆ ႏွစ္အတြင္း ပထမဆံုးပဲ၊ ဒါနဲ႔ အင္တာနက္မွ လုိက္ရွာေတာ့ အခု ဒီမွာေတြ႔တာပဲ၊
ငွက္ျဖစ္မွေတာ့ ေကာင္းကင္မေၾကာက္နဲ႔ လို႔ က်ေနာ့္မွတ္စုမွာ ခင္ဗ်ားေရးေပးခဲ့တယ္၊ အခုက်ေနာ္တို႔ ေကာင္းကင္မွာ ျပန္ေတြ႔တယ္၊
kyaw kyaw than သတင္းလည္းၾကားတယ္။
က်ေနာ္သူနဲ႔ စကားေျပာခ်င္တယ္ဗ်ာ
အီးေမးပို႔လုိက္ဗ်ာ၊
အဆင္ေျပရင္. ptufriends@gmail.com
(အရုိင္း)